Φθινόπωρο του 1995, απόγευμα, γυρνάω σπίτι με το νέο (τότε) CD των Smashing Pumpkins “Mellon Collie & The Infinite Sadness”. Έχω ακούσει μόνο το πρώτο single (Bullet With Butterfly Wings) στο ραδιόφωνο και τίποτα άλλο. Βάζω το δισκάκι στο στερεοφωνικό, φοράω τα ακουστικά μου και ξεκινάει…πιανάκι και Tonight, Tonight. “Διαφορετικό” λέω (σε σχέση με το Siamese Dream του 1993). Συνεχίζω την ακρόαση και 28 τραγούδια μετά, βγάζω τα ακουστικά μου απογοητευμένος. “Βλακεία δίσκος” λέω.

Τότε, τη μουσική την ακούγαμε στο ραδιόφωνο. Έβγαινε ένας δίσκος και άκουγες ό,τι έπαιζε το ράδιο. Μερικά τα ακούγαμε και στα share cd players του Metropolis. Μεγάλη υπόθεση τότε. Θέλω να πω οτι δεν υπήρχαν οι adsl γραμμές. Δε μπορούσες να κατεβάσεις ένα δίσκο, να τον ακούσεις και αν σου αρέσει να το αγοράσεις. Ό,τι έπαιζε το ράδιο ήξερες. Άντε και το ελεύθερο (τότε) MTV. Διάβαζες και καμιά κριτική στο ΠΟΠ+ΡΟΚ κι αποφάσιζες αν θα αγοράσεις κάτι ή όχι. Συχνά λοιπόν έπαιρνες δίσκους που τελικά δε σου άρεσαν. Δεν ήταν σε αυτή την κατηγορία όμως το Mellon Collie. Εξηγώ…

Τότε πήγαινα σχολείο (λύκειο). Οι γονείς μου μού έδιναν χαρτζιλίκι 1000 δρχ. την ημέρα (κάποιες φορές λιγότερα, κάποιες περισσότερα). Πήγαινα στο σχολείο και δε ψώνιζα τίποτα από το κυλικείο. Τα μάζευα. Τα μάζευα για την ιεροτελεστία του Σαββάτου. Για την πιο ευτυχισμένη στιγμή της εβδομάδας. Κάθε Σαββάτο λοιπόν, έπαιρνα το λεωφορείο και με 5000δρχ στη τσέπη πήγαινα στα δισκάδικα. Χάζευα τα CD, άκουγα κάποια, έκανα ερωτήσεις στου πωλητές και αγόραζα. Ένα κάθε εβδομάδα. Αυστηρά. Γύρναγα σπίτι και το άκουγα. Μια εβδομάδα. Μόνο αυτό. Μέχρι να πάρω το επόμενο την άλλη εβδομάδα.

Τι θέλω να πω. Σήμερα, το Mellon Collie μάλλον δε θα το άκουγα δεύτερη φορά. Δε θα το έβαζα να παίξει, δε θα του έδινα δεύτερη ευκαιρία. Γιατί πίσω από αυτό θα περίμεναν 10 ακόμα δίσκοι που θα είχα κατεβάσει. Θα πήγαινα λοιπόν στον επόμενο. Τότε όμως, δεν υπήρχαν 10 άλμπουμς να με περιμένουν. Αναγκαστικά λοιπόν το ξανάκουγα. Μετά από μερικές ακόμα ακροάσεις, το Mellon Collie άρχισε να μου αρέσει, να το ακούω διαφορετικά, να το ανακαλύπτω. Σήμερα το Mellon Collie είναι ένας από τους αγαπημένους μου δίσκους όλων των εποχών.

Σίγουρα η τεχνολογία σου δίνει πρόσβαση. Πρόσβαση στην πληροφορία (μουσική). Σκέφτεσαι ένα δίσκο και τον έχεις. Σε μερικά λεπτά τον ακούς. Αυτούς που γουστάρεις τους αγοράζεις (τουλάχιστον αυτό κάνω εγώ). Αλλά! Υπάρχει ένα αλλά. Ένα ερώτημα. Πόσους από αυτούς τους δίσκους έχεις αδικήσει; Πόσους ξέχασες να φορτώσεις στο mp3 player και έμειναν για πάντα σε ένα σκληρό δίσκο.

Η μουσική δεν είναι ίδια. Αλλά και η διαδικασία δεν είναι ίδια. Γιατί ο όγκος είναι μεγάλος, ο χρόνος λίγος. Λες και το έχουν καταλάβει και οι μουσικοί, πλέον κυνηγάνε το ένα καλό τραγούδι. Να γράψουν ΕΝΑ καλό, να το προωθήσουν ηλεκτρονικά και αυτό ήταν. Σπανίζουν πλέον τα ολοκληρομένα έργα. Κι αυτό που έχει χαθεί εντελώς είναι η ιεροτελεστία. Η “ανακάλυψη” .

p.s Το παραπάνω “ανέβηκε” πρώτα ως note στο facebook προφίλ μου και έμπνευση για αυτό υπήρξε ένα status update κάποιου φίλου που έγραφε “An ode to no one”.

Επειδή εμείς εδώ δεν είμεθα κομπλεξικοί και δε μας αρέσει να προκαλούμε σα μερικοί μερικοί…οφείλω να παραδεκτώ δημόσια την καθ’ όλα ΑΨΟΓΗ στάση και δράση της αστυνομίας κατά τη διάρκεια του τελευταίου Critical Mass Ride (μηνιαίο ποδηλατικό event) την περασμένη Δευτέρα.

Ειλικρινά, δεν τους έχω ξαναδεί να δουλεύουν τόσο καλά, να κάνουν αυτό που πρέπει, όπως πρέπει, ευγενέστατοι, χαμογελαστοί και μάλιστα να αντιδρούν με χιούμορ ακόμα και σε κάποιες άνευ λόγου ειρωνίες που δέκτηκαν από κάποιους. Πολύ φοβάμαι βέβαια πως απλά έτυχε και πως αντί αυτή η συμπεριφορά να είναι ο κανόνας, είναι απλά η εξαίρεση. Θα δείξει.

Συγχαρητήρια λοιπόν σε όσους αστυνομικοί (χαχα) ήταν στο CMR Ιουλίου για την (πραγματική) βοήθειά τους στην συνοχή και την ασφάλεια του ride. Πάντα τέτοια!

Pardon me. Wanna live in a fantasy. Quietly…

Ξεκινάει σήμερα από το Μονακό ο 96ος Ποδηλατικός γύρος της Γαλλίας. Το σημαντικότερο ποδηλατικό γεγονός της χρονιάς και μία από τις σημαντικότερες αθλητικές οργανώσεις στον πλανήτη. Καλή επιτυχία και καλή δύναμη στους 180 αθλητές.

Στο επίσημο site της διοργάνωσης θα βρείτε πληροφορίες για τον φετινό γύρο καθώς και για την ιστορία του.

Μετά τις ακυρώσεις της 2ης και 3ης ημέρας του Rockwave, ομολογώ πως το πρωί της Τρίτης (4ης και τελευταίας ημέρας) είχα χάσει τον ενθουσιασμό μου. Αφορμή η “ασθενής βροχή” του δελτίου καιρού σε διάφορα sites. Στη σκέψη και μόνο της ακύρωσης του καλύτερου line up τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα, με έπιανε απογοήτευση. Ειδικότερα για τους Slipknot, τους οποίους ναι μεν είχα δει στο Λυκαβηττό πριν 4 χρόνια, αλλά χωρίς να τους ξέρω τόσο καλά όσο τώρα (ουσιαστικά από εκείνο το live και μετά έγινα οπαδός τους), οπότε μου είχαν μείνει απωθημένο!

Φτάσαμε στη Μαλακάσα τη στιγμή που οι Torche τελείωναν το set τους. Κρίμα, ήθελα να τους δω αλλά λόγω δουλειάς δεν μπορούσα/με να είμαι/είμαστε νωρίτερα. Αγόρασα πάντως ένα πολύ cool tshirt τους. Πολύ σύντομα τη θέση τους στη σκηνή πήραν οι Kylesa. Οι πρώτες νότες τους και ο φοβερός τους ήχος με έφεραν μπροστά στη σκηνή. Δε γνώριζα οτι τα μισά από αυτά τα σάπια φωνητικά τα κάνει η κοπέλα του group. Μπράβο στο κορίτσι! Το πρώτο βέβαια πράγμα που παρατηρεί κάποιος σε αυτό το group είναι οι…δύο drummer. Απόλυτα συγχρονισμένοι μεταξύ τους δίνουν στον ήχο του group το κάτι παραπάνω όσο αφορά τον όγκο. Γενικά οι Kylesa έπαιξαν πολύ δυνατά, παρασυρόμενοι ίσως και από το γεγονός πως ήταν η πρώτη τους εμφάνιση σε μεγάλη σκηνή (αφού όπως παραδέχτηκαν μέχρι τώρα έπαιζαν σε μικρά clubs). Εντυπωσιακό και προς τιμήν της μπάντας ήταν και το γεγονός πως καθ’ όλη τη διάρκει του set μέλη των Mastodon και των Down ήταν στο πλάι της σκηνής αρχικά και πίσω από τους drummer μετά και φάνηκε να γουστάρουν πάρα πολύ. Αυτό που επίσης φάνηκε, ήταν το πόσο καβλωμένος ήταν ο κόσμος από κάτω. Πιτσιρικάδες fan των Slipknot κυρίως, αλλά και μεγαλύτεροι σε ηλικία, όλοι όμως με μια περίεργη γυαλάδα στο μάτι. Σε αυτό συμφώνησαν και οι υπόλοιποι της παρέας και όλοι μαζί προετοιμαστήκαμε για την μάχη.

Η οποία μάχη ξεκίνησε όταν ο Phil Anselmo και η παρέα του ανέβηκαν στη σκηνή του Terra Vibe. Αν και ο ήχος τους ήταν αρχικά κακός (έφτιαξε αργότερα) αυτό δεν εμπόδισε οπαδούς και μη να αρχίσουν να κοπανιούνται μόνοι τους και μεταξύ τους. Το ίδιο κάναμε κι εμείς. Πως να μη παρασυρθείς βέβαια σε κομμάτια όπως τα Lifer, New Orleans Is A Dying Whore, NOD, Eyes Of The South, Bury Me In Smoke; Δε γίνεται! Όπως δε γίνεται να πάρεις τα μάτια σου από τον Phil Anselmo. Μία από τις καλύτερες φωνές στο metal ever, καταπληκτικός frontman, κατεστραμένος και πορωμένος ταυτόχρονα, σου δίνει την εντύπωση πως γεννήθηκε για να κάνει αυτό το πράγμα! Respect! Ήταν και τα γενέθλια του (του είπαμε και το τραγουδάκι). Το κερασάκι όμως στην τούρτα το έβαλαν ο ένας κιθαρίστας και ο drummer των Mastodon, όταν στο τελείωμα του Bury Me In Smoke (τελευταίο κομμάτι του set) μπούκαραν στη σκηνή και ανέλαβαν κιθάρα και drums. To σκηνικό συμπλήρωσαν μια κοπέλα (roadie?groupie?) στην άλλη κιθάρα και ο Anselmo στο μπάσο, κατάσταση που έκανε εμάς από κάτω να παραλυρούμε και κινητά και κάμερες να παίρνουν φωτιά. Είπα παραπάνο για καβλωμένο κοινό, συμπληρώνω πως καβλωμένα ήταν και τα groups.

Οι Down κατέβηκαν από τη σκηνή, αλλά το κακό ήταν πως είχαν ανεβάσει τον πήχη πόλύ ψηλά με την απόδοσή τους. Γρήγορη τουαλέτα, νερό, hot dog και πίσω στις μπροστινές σειρές για τους Mastodon. Τέταρτη φορά που τους βλέπω και για τρίτη συνεχόμενη (μετά την πρώτη στο Gagarin επί εποχής Leviathan) με κακό ήχο. Ίσως αυτό το group τελικά να είναι καταραμένο. Το πρόβλημα ήταν κυρίως στα θαμένα φωνητικά και στο μπάσο. Παρόλα αυτά, κι αυτοί τα έσπασαν κανονικά και ο κόσμος από κάτω. Ειδικά σε κομμάτια όπως τα Crystal Skull και Blood And Thunder έγινε της μουρλής! Επίσης στο “γύρισμα” του Czar, δημιουργήθηκε ένα τεράστιο circle pit (!!!). Οι Mastodon νομίζω πως δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα σε κανένα. Είναι μία από τις μεγαλύτερες μπάντες στον πλανήτη αυτή τη στιγμή με τέσσερα φοβερά album και έχουν τον σεβασμό όλων των μεγάλων του χώρου. Δεν είναι τυχαίο. Απλά ίσως πρέπει να τους δούμε ξανά σε ένα κλειστό χώρο ως headliners για να τους ευχαριστηθούμε όπως τότε στο Gagarin. Αφού μας είπαν οτι είμαστε τρελοί, κατέβηκαν από τη σκηνή δίνοντας το έναυσμα για την αντίστροφη μέτρηση.

Το μέτρημα κράτησε περίπου μισή ώρα μέχρι να κλείσουν τα φώτα, να ανέβει το πανό με το λογότυπο των Slipknot στο πίσω μέρος της σκηνής και να μπει η εισαγωγή του τελευταίου δίσκου. Εκείνη την ώρα κοίταξα τους γύρω μου. Είδα αυτό που ήθελα να δω. Ολοι ετοιμοπόλεμοι, όλοι ένα βήμα πριν την απογείωση, όλη με τα μάτια καρφωμένα στη σκηνή να περιμένουν το σύνθημα. Το οποίο δώθηκε με το (SIC)! Το τι έγινε από κάτω δεν περιγράφεται. Πρέπει να είσαι εκεί για να καταλάβεις. Χέρια και πόδια στον αέρα και όλοι να τραγουδάνε! Απίστευτο. Γράφω αυτές τις γραμμές και ανατριχιάζω φέρνοντας στο μυαλό μου τις εικόνες. Άντεξα ένα-δύο ακόμα τραγούδια λιγάκι πιο πίσω και μετά έφυγα στις πρώτες γραμμές! Ιδρώτας, βρώμα, moshing, crowd surfing, υπέροχα!!! Ο ορισμός της metal συναυλίας. Πάνω στη σκηνή οι Slipknot συνέχιζαν να παίζουν τον έναν ύμνο μετά τον άλλο, κάτω από αυτή το απόλυτο χάος. Κανένας στην ίδια θέση για πάνω από 1 δευτερόλεπτο. Τι να πρωτοθυμηθώ; Wait And Bleed? Psychosocial? Disasterpieces?Eyeless?Left Behind?Duality? (παραλίγο να χάσω τη φωνή μου σε αυτό). Κοπανιόμουν σαν να μην υπάρχει αύριο, γκάριζα τους στίχους, ήμουν αλλού! Το τελείωμα ήρθε στο encore. Surfacing!Τα μεσαία δάχτυλα στον αέρα, fuck it all/fuck this world! Κόλαση! Πριν πάρουμε ανάσα, η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Spit it out και στο brake σχεδόν όλο το terra vibe έχει κάτσει κάτω. Σηκώνομαι να το δω για λίγο. “Κάτω ρε!!!” με κράζουν όλοι. Απόλαυση! O Corey Taylor δίνει οδηγίες: “Not till I say jump the fuck up! Is that clear motherfuckers?”. Νομίζω είναι περιττό, όλοι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν και πότε πρέπει να το κάνουν. Ο Corey ξεκινάει “…time I set this record straight…” από κάτω το πλήθος βράζει, JUMP THE FUCK UP!!! Πανικός από άκρη σε άκρη, δε ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι, πόδια περνάνε μπροστά από τη μούρη μου, γκαρίζω μαζί με τους υπόλοιπου “Fuck me! I’m all out of enemies!”. Συναυλιακός οργασμός!

Οι Slipknot δεν είναι απλά μια μπάντα. Είναι ένας θίασος, ένα τσίρκο! Παρουσιάζει ένα ολοκληρωμένοι show, άψογα σκηνοθετημένο και με άρτια παραγωγή. Εννιά άτομα με μάσκες, κάνουν τη σκηνή πουτάνα και μεταφέρουν αυτή την ενέργεια στον κόσμο από κάτω. Έχουν κομμάτια δυναμίτες, είναι κορυφαίοι μουσικοί, έχουν χαρισματικό frontman και είναι ENTERTAINERS!!! Όσοι στο πανηγύρι των Slipknot βλέπουν μουσική για παιδάκια, όσοι στις μάσκες βλέπουν χαζομάρες, δε βλέπουν πέρα από τη μύτη τους. Οι Slipknot είναι μια κατηγορία μόνοι τους! Δείχνουν στους υπόλοιπους πως παίζεται το παιχνίδι στο σύγχρονο metal! Και μας αφήνουν να μετράμε μελανιές και να ψάχνουμε για καινούριο αυχένα! Respect!

Δεν έχει σημασία τι μουσική ακούς. Αν ακούς pop, dance, rock, metal, ηπειρώτικα, νησιώτικα. ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να μην έχεις χορέψει ποτέ Michael Jackson. Αποκλείεται να μην έχεις κάνει το moonwalking έστω για μια φορά. Αποκλείεται να μην έχεις τραγουδήσει το Billie Jean ή το Thriller ή το Bad ή το Smooth Criminal. Ο μεγαλύτερος pop star ever πέθανε στα 50 του χρόνια, από ανακοπή.

Ομολογώ πως μετά από αυτό είχα πει πως δε θα ξαναπατήσω σε διοργάνωση της Detox. Λίγο όμως η παρότρυνση της zara, λίγο το γεγονός οτι δεν είχα δει ποτέ live τους Pixies, με οδήγησαν στη γενναία απόφαση να σπαταλήσω 45 ευρώ (εν μέσω κρίσης και θερμού συναυλιακού καλοκαιριού) και να πάω.

Φτάσαμε στο χώρο του φεστιβάλ (Ελληνικό – Ολυμπιακές Εγκαταστάσεις ξιφασκίας) ενώ ήδη είχαν ανέβει στη σκηνή οι Βρετανοί πιτσιρικάδες White Lies. Αφού βρήκαμε κάποιους φίλους, αράξαμε στα δεξιά της σκηνής για να ακούσουμε τα 4 τελευταία κομμάτια του setlist. Δεν το είχα ακούσει το group, παρά τον μεγάλο ντόρο γύρω από το όνομά τους (παίζουν στα περισσότερα μεγάλα festival φέτος), αλλά δεν ήταν κακοί. Παίζουν post-punk/new wave στα χνάρια των Joy Division αν και νομίζω πως θέλουν να γίνουν περισσότερο U2, παρά Joy Division. Αυτό γιατί θαρρώ πως το παίξιμό τους και οι συνθέσεις τους είναι λιγάκι πιο arena rock oriented. Βέβαια για να φτάσουν (αν φτάσουν) σε τέτοιο επίπεδο έχουν πολύ δουλειά να κάνουν, όμως ακούγονται ευχάριστα, ακόμα και σε ανθρώπους σαν κι εμένα που δεν φημίζομαι για την αγάπη μου προς το συγκεκριμένο στυλ. Οι White Lies έκλεισαν με ένα πολύ ωραίο κομμάτι, το Death κι εμείς πήγαμε για μπίρες. 5 ευρώ έκαστη, παγωμένη και χωρίς πολύ αφρό.

Στη συνέχεια ήταν η σειρά των Starsailor να ανέβουν στη σκηνή. Οι Starsailor μου άρεσαν παλιά. Ήταν 2002, είχα αγοράσει τον πρώτο δίσκο τους (Love Is Here), ήμουν φαντάρος στην Κύπρο και κάθε Σαββάτο μαζευόμασταν στη βιβλιοθήκη που είχε στερεοφωνικό και το έβαζα να παίζει και γουστάρανε όλοι, μέχρι που ερχόντουσαν κάτι “παλιοί” οι οποίοι ήταν στη φάση ska-punk και βάζανε Less Than Jake και Sublime (που ομολογουμένως είναι καλύτερα group). Μετά άρχισα να σκληραίνω μουσικά, οπότε τους έχασα. Οι Starsailor έπαιξαν τα hits, εγώ δε θυμόμουν πλέον τους στίχους (εκτός από το Alcoholic), αλλά γούσταρα πολύ τον μπασίστα ο οποίος μάλλον είχε όρεξη διότι όλη την ώρα ανεβοκατέβαινε στα τάστα, σόλαρε, γέμιζε και γενικά έκανε πολύ περισσότερα από ότι περιμένεις να κάνει ο μπασίστας των Starsailor! Ο κόσμος από κάτω ανταποκρίνοταν σχετικά ζεστά, ο τραγουδιστής είπε πως δεν μπορεί να πιστέψει οτι ξέρουμε τους στίχους (sorry mate, εγώ δε τους θυμόμουν και πολύ καλά) και κλείνοντας δήλωσε πως πρέπει να έρχονται στην Ελλάδα συχνότερα. Ευκαιρία να γίνουν οι νέοι Madrugada θα πω εγώ κι αν ήταν φίλος μου θα τον συμβούλευα να το κάνει. Έστω ως support στους Puressence. Το έχουνε άνετα το sold-out στο Gagarin μια φορά το χρόνο.

Επόμενοι στο line-up ήταν οι Editors, άλλη μία μπάντα από την Αγγλία που παίζει post-punk. Ο πρώτος δίσκος τους μου είχε αρέσει αρκετά, ο δεύτερος νομίζω πως ήταν copy paste του πρώτου, βαρέθηκα. Όπως βαρέθηκα και κατά τη διάρκεια της εμφάνισής τους. Πολύ synth (είχαν όλοι ένα μπροστά τους), φοβερά ίδια κομμάτια (σα να έπαιζαν συνέχεια ένα), ακίνητος ο κόσμος από κάτω (με εξαίρεση στα 3 hits), είδα πολλούς να χασμουριούνται, εγώ κατουριόμουν κιόλας και περίμενα πως και πως να τελειώσουν για να πάω τουαλέτα. Γέλαγα από μέσα μου με κάτι αντιδράσεις αλά Janick Gers (τι πάει να πει ποιος είναι αυτός;) του τραγουδιστή τους όταν έπιανε τη κιθάρα, αλλά εντάξει…περί ορέξεως. Σε κάποιους φαίνοταν να αρέσουν, εγώ mourga δεν έπαθα κανένα σοκ, μόνο νύσταξα. Highlight το Rickenbacker μπάσο τους, αλλά τι σκατά να το κάνεις το “θηρίο” όταν οι μισές μπασογραμμές σου είναι από τα synth; Τελείωσαν, πήγαμε τουαλέτα, αράξαμε λιγάκι και κατά τις 23:00 πλησιάσαμε τη σκηνή για το λόγο που είχα (είχαμε;) πάει στο φεστιβάλ.

Τα φώτα έσβησαν, ο κόσμος επιτέλους έκανε αισθητή την παρουσία του, όλα τα τυπάκια με τα Dinosaur Jr. t-shirts είχαν έρθει μπροστά και οι Pixies κατέλαβαν τη σκηνή. U-Mass εναρκτήριο κομμάτι και χοροπηδητό από κάτω! Συνέχεια με Wave Of Mutilation και ο κόσμος έχει ζεσταθεί για τα καλά. Πάνω στη σκηνή ξεχωρίζουν τα κιλά των Francis Black και Kim Deal, αλλά η δεύτερη ξεχωρίζει περισσότερο εξαιτίας του μόνιμου χαμόγελού της και της συνεχούς επικοινωνίας με το κοινό στις πρώτες σειρές. Οι απορίες για το αν ο Frank μπορεί να τσιρίξει λύθηκαν (ναι μπορεί!), το setlist συνεχίζοταν με greatest hits only και εμείς περνάγαμε πολύ καλά. Τραγούδι, χορός, λίγο moshing, λίγο crowd surfing…συναυλία!!! Κάπου δεξιά μας κάτι πήρε φωτιά, για λίγο μου ήρθαν εικόνες 2007 στο μυαλό, αλλά γρήγορα η φωτιά έσβησε. Οι Pixies συνέχιζαν να μας θυμίζουν γιατί όλες οι alternative rock/grunge μπάντες των 90s πίνουν νερό στο όνομά τους και έκλεισαν με τα Debaser (χαμός!), Hey (τρελό sing along) και Where Is My Mind. Αποθεώθηκαν, μας χειροκρότησαν και παρόλο το σαματά και την απαίτηση για encore, αποχώρησαν.

Ευτυχώς, λόγω της εμφάνισης των Pixies, δεν έκλαψα τα 45 ευρώ που έδωσα. Δεν ήμουν fan καμίας άλλης μπάντας, είχα πάει για αυτούς και με αποζημίωσαν στο 100%. Don’t know about you but…I am un chien Andalousia!

p.s. Μια κοπέλα φεύγοντας είπε πως ο κόσμος αντέδρασε μόνο στο Where Is My Mind, που κι αυτό το ήξερε από το Fight Club. Μάλλον θα ήταν αρκετά πίσω και δε θα έβλεπε ούτε θα άκουγε. Δεν εξηγείται αλλιώς διότι εκεί που ήμουν εγώ και πιο μπροστά γινόταν χαμός.

Θα αναφερθώ σε δύο περιστατικά που συνέβησαν το προηγούμενο και το πιο προηγούμενο Σάββατο, κατά τη διάρκεια μιας μικρής και μιας λιγάκι μεγαλύτερης σε συμμετοχή ποδηλατικής βόλτας.

Το πιο προηγούμενο Σάββατο (30/5) ξεκινήσαμε από τα Προπύλαια 8 ποδηλάτες με προορισμό την παραλία της Βούλας για ένα beach party. Επιλέξαμε να βγούμε στην παραλιακή μέσω Ν. Σμύρνης. Επειδή η σύνθεση της “ομάδας” αποτελούταν από σχετικά έμπειρους ποδηλάτες, ο ρυθμός ήταν πολύ γρήγορος, με ελιγμούς ανάμεσα σε αυτοκίνητα και γενικά με “επιθετική” οδήγηση.

Σε μια μεγάλη κατηφόρα της Λεωφ. Βενιζέλου προσπεράσαμε (με ταχύτητα) ένα σταματημένο περιπολικό. Μερικά μέτρα πιο κάτω σταματήσαμε για να αποφασίσουμε από ποιους δρόμους θα συνεχίσουμε την πορεία μας. Ξαφνικά μας την πέφτουν (γιατί πέσιμο ήταν) τέσσερα (!) περιπολικά με αρκετούς αστυνομικούς (σίγουρα 8). Μας κυκλώνουν και ακολουθεί λίγο πολύ ο παρακάτω διάλογος:

Αστυνομικός: Καλησπέρα παιδιά, τι κάνετε με τα ποδήλατα;

Ποδηλάτης: Βόλτα.

Α: Που πάτε;

Π: Δεν πάμε κάπου συγκεκριμένα, απλά κάνουμε βόλτα. Συμβαίνει κάτι;

Α: Έλεγχος. Είστε ομάδα, κάνετε διαδήλωση;

(εκείνη τη στιγμή από τον ασύρματο ενός περιπολικού ακούγεται το εξης: “αυτοί είναι ποδηλάτες, ζητάνε ποδηλατόδρομους και να μπαίνουν στο μετρό”.)

Π: Όχι βόλτα. Στις 5 βόλτες που κάνουμε μας κάνετε έλεγχο στις 3. Έλεος, τι είμαστε; Να σας έπαιρνα τηλ. πως με κλέβουν δε θα ερχόσασταν 4 περιπολικά!

Α: Με έχεις ξαναδεί;

Π: Γιατί τι είναι η αστυνομία; Προσωπική; Αυτούς εδώ που είναι παρκαρισμένοι πάνω στα πεζοδρόμια (δείχνοντας 4-5 αυτοκίνητα) δεν τους κυνηγάτε. Εμάς που θέλουμε να το αλλάξουμε αυτό μας κυνηγάτε!

Οι αστυνομικοί κοιτάνε τον ουρανό ή το οδόστρωμα.

Π: Αυτά σου δείχνω! Τι κοιτάς τον ουρανό;

Α: Παιδιά ηρεμήστε ένας τυπικός έλεγχος είναι.

Στη συνέχεια μας πήραν ταυτότητες, κράτησαν τα στοιχεία μας και μας έκαναν έλεγχο στις τσάντες. Μάλλον ξενέρωσαν που βρήκαν μόνο σαμπρέλες και τρόμπες και αφού προσπάθησαν να πιάσουν κουβέντα για τα ποδήλατα και κανείς δεν τους απάνταγε, έφυγαν.

Θα πω το εξής. Εκείνη την ώρα 22:30 – 23:00 βράδυ Σαββάτου και στη διάρκεια των 15 λεπτών που κράτησε η διαδικασία, πέρασε από εκεί πολύς κόσμος, είτε πεζός είτε οδηγώντας. Όλοι παρατηρούσαν τι συμβαίνει. Ποια νομίζετε πως θα ήταν η σκέψη τους βλέποντας 8 ποδηλάτες περικυκλομένους από την αστυνομία; Σίγουρα όχι θετική για εμάς ως ποδηλάτες και για το ποδήλατο ως μέσο ή ως τρόπο ζωής ή γενικά.

Το περασμένο Σαββάτο τώρα, 30 ποδηλάτες ηλικίας από 22 εώς 35 ετών (ίσως και μερικοί μεγαλύτεροι), ανεβαίνουμε την Λεωφ. Αλεξάνδρας μέσω της ειδικής λωρίδας για τα λεωφορεία. Είναι βράδυ (21:30-22:00) κι έχουμε σκοπό να ανέβουμε στο Λυκαβηττό. Κινούμαστε σχετικά πυκνά, σε ένα φανάρι οι πρώτοι προλαβαίνουν και περνάνε, οι υπόλοιποι όμως έχουν κόκκινο. Υπάρχει μία τακτική που ακολουθούμε σε αυτές τις περιπτώσεις, ώστε να μη σπάμε. Πάμε και κλείνουμε τη διασταύρωση ζητώντας από αυτούς που έχουν πράσινο να περιμένουν ώστε να περάσουν και οι υπόλοιποι. Με λίγα λόγια ζητάμε απλά να κάνουν υπομονή “ένα φανάρι”! Στη συγκεκριμένη διασταύρωση ο οδηγός που είχε πράσινο δυσανασχέτησε, άρχισε να φωνάζει και να διαμαρτύρεται για τα 2 λεπτά που έχασε. Επειδή ήμουν τελευταίος στην ουρά τον πλησιάζω και πολύ ήρεμα των ρωτάω γιατί νευριάζει έτσι και πως το μόνο που έγινε ήταν να χάσει ένα φανάρι, για να μπορέσουμε κι εμείς να είμαστε πιο ασφαλείς κινούμενοι όλοι μαζί. Αυτός συνεχίζει να φωνάζει και να λέει πως θέλω να πάω στη δουλειά μου και μπλα μπλα μπλα. Εκείνη την ώρα εμφανίζονται 5-6 Ζητάδες. Ένας από αυτούς σταματάει, κατεβαίνει κάτω κι αρχίζει να φωνάζει (από σχετική απόσταση όμως):

“Άντε τελειώνεται με τα ποδήλατα! Άντε στο διάολο τσογλάνια, αληταράδες, που νομίζετε πως κάτι κάνετε!”

Ένας από τους 5. Κοιτάω για λίγο, σκέφτομαι να αντιδράσω, οι υπόλοιποι έχουν προχωρήσει. Σκέφτομαι πως το μόνο που θα κερδίσω είναι να με τρέχουν στο τμήμα και συνεχίζω να προλάβω τους υπόλοιπους. Μένω στην ουρά της πορείας, η διάθεση μου έχει χαλάσει, δεν έχω όρεξη να συνεχίσω. Ακούω τις μηχανές των ζητάδων πίσω μου και σκέφτομαι πως αν είχα μερικές χειροβομβίδες θα τους τις πέταγα ευχαρίστως. Ακολουθώ τη βόλτα μέχρι κάποιο σημείο και μετά τα παρατάω.

Τί κάνει τον μπάτσο να βλέπει τσογλάνια και αληταράδες σε κοριτσάκια 22-23 χρονών με χαμόγελα,σορτσάκια και φωτάκια; Τι τον κάνει να βλέπει ως απειλή 8 άτομα που απλά κάνουν ποδήλατο; Γιατί αντιμετωπίζονται οι ποδηλάτες ως περιθωριακοί; Μήπως τελικά τους ενοχλεί που από εκεί που έβλεπαν σκόρπια ποδήλατα, ξαφνικά έρχονται αντιμέτωποι με εκατοντάδες; Κι αν είναι έτσι, τι τους ενοχλεί αυτό;

Πηγαίνοντας προς το ΟΑΚΑ για το live των AC/DC εχθές το μεσημέρι προσπαθούσα να μαντέψω πως μπορεί να είναι ένα τέτοιο live. Μια μπάντα θρύλος για το rock n roll, μια μπάντα συνώνυμο του ηλεκτρισμού και της έντασης που χαρακτηρίζει αυτή τη μουσική, για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Κι από κάτω, οι οπαδοί αυτής της μπάντας, καβλωμένοι και εξτασιασμένοι που – επιτέλους – το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Ό,τι κι αν φαντάστηκα ήταν πολύ λίγο μπροστά σε αυτό που είδα και άκουσα.

Σε περίπου 2 ώρες και μέσα από τα 20 κομμάτια του setlist βιώσαμε όλα αυτά που βλέπαμε στα DVD από το Μόναχο και τη Μαδρίτη και γενικότερα σε κάθε βίντεο από κάποια ζωντανή εμφάνιση των AC/DC. Τον Brian με τη τραγιάσκα του και το αμάνικο να “βγάζει τα λαρύγγια του”, τον Angus, με την διαχρονική σχολική φορεσιά του, να οργώνει τη σκηνή και να ασελγεί πάνω στην (μαύρη πλέον) SG του. Τον Malcolm με το γνωστό “απλά κουνάω το κεφάλι μου” στυλ του να μας θυμίζει πως όχι απλά είναι ο μεγάλος αδερφός του Angus, αλλά και πως είναι το φυσικό “άλλο μισό” της μπάντας, αφού συνυπογράφει τα περισσότερα tracks. Τέλος το rhythm section, ο Cliff και ο Phil, τόσο δεμένοι μεταξύ τους, να παραμένουν οι αφανείς ήρωες αυτής της μπάντας.

Η ανατριχίλα ξεκίνησε με το επιβλητικό τρένο του ροκ εν ρολ να εισβάλει στη σκηνή και τελείωσε με τις κανονιές και τα πυροτεχνήματα στον χαιρετισμό προς αυτούς που ήρθαν να “ροκάρουν”. Στο ενδιάμεσο έγιναν όλα. Ο κόσμος παραλίγο να ρίξει το σκέγαστρο με τις κραυγές του στο “Thunderstruck” (thunder!), στο “ΤΝΤ” (oi oi oi) και στο whole lotta rosie (Angus!), το χοροπηδητό σταμάτησε μόνο στο The Jack, όπου πολλές κοπέλες από το κοινό παρέλασαν στο video wall, έβγαλαν μπλούζες και επιβεβαίωσαν τη γνώμη πως οι Ελληνίδες είναι οι ομορφότερες γυναίκες στον πλανήτη, ο Angus μας έδειξε το AC/DC εσώρουχό του και σόλαρε σαν μανιακός στο Let There Be Rock, η παχουλή Rosie καβάλησε το τρένο, οι καμπάνες της κόλασης ήχησαν και γενικά όλα ήταν εκεί.Η μπάντα πάνω στη σκηνή και ο κόσμος κάτω (κυρίως) και γύρω (λιγότεροι) από αυτήν έδιναν τον καλύτερό τους ευατό.Σας διαβεβαιώνω πως (τουλάχιστον εκεί που ήμουν εγώ) το χοροπηδητό και το κοπάνημα δεν σταμάτησαν καθόλου. Όπως και το τραγούδι. Πρέπει να έκλεισαν πολλές φωνές εχθές.

Εν κατακλείδι, πιστεύω πως οι παρακάτω στίχοι από το Highway To Hell, περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο το χθεσινό βράδυ:

“Going down, party time, my friends are gonna be there too…”

Αυτό ήταν. Ένα rock n roll party μαζί με φίλους. Δεν ήταν “ψαγμένη” μουσική, δεν ήταν ποιητικοί στίχοι. Ήταν ρεύμα, ήταν ένταση, ήταν ιδρώτας, ήταν χορός, ήταν βλέματα,χαμόγελα και αγκαλιές. Ήταν ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ! Αυτό ήταν το χθεσινό live. Όσοι είστε οπαδοί και δεν ήρθατε χάσατε. Όσοι δεν είστε…σιωπή!

ROCK N’ ROLL AIN’T NOISE POLLUTION
ROCK N’ ROLL AIN’T GONNA DIE ρεεεεεεεεεεεεεεεε

Ασήμαντες λεπτομέρειες:

- Ο κόσμος πρέπει να ήταν κάπου ανάμεσα στις 40000-50000

- Οι τουαλέτες νομίζω πως ήταν πολλές και σε σωστό μέρος

- Τα μπαρ ήταν λίγα.

- Ακριβό εισιτήριο; Αυτό που είδα, άκουσα και έζησα δεν υπολογίζεται σε χρήματα!

- Η σκηνή ίσως έπρεπε να είναι πιο ψηλή. Είμασταν στο πρώτο τέτατρο της αρένας και δεν βλέπαμε.

- 16 άτομα σούπερ παρέα! (αυτό είναι σημαντική λεπτομέρεια )

- Έχουμε και φωτογραφίες. Θα τις συγκεντρώσω και θα τις ανεβάσω flickr σύντομα.

- Σίγουρα έχω ξεχάσει να αναφέρω πολλά.

…γιατί όσο και αν τσιμπήθηκα, όσο και αν κάποιοι το θέλουν, οι ποδηλάτες της πόλης είναι εδώ, υπολογίσιμη πια δύναμη, καθοδηγητές μιας άλλης ζωής, διαφορετικής, απαλλαγμένης από λαμαρίνες. Κοινωνοί μιας καθημερινής συνήθειας που μόνο αν εξασκήσεις καταλαβαίνεις…

ΑΛΗΘΙΝΑ, ΖΩΝΤΑΝΑ, ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ!!